ปิดใจตัวเอง ทำไมนะ คนที่รักเรา เป็นห่วงใยเรา ออกจะมีมากมาย ไม่ว่าจะเป็นทั้ง พ่อ แม่ พี่ หรือน้อง เพื่อน แต่ทำไมบางที เราถึงลืมพวกเค้าไปได้ ลืมจนไม่ได้สนใจพวกเค้าเลย แต่ในทางตรงกันข้าม เรากลับสนใจในคนที่เค้าไม่รักเรา เป็นห่าวงเค้า แคร์ในความรู้สึกของเค้า โดนที่ไม่สนใจตัวเราเอง ไม่สนใจคนรอบข้างเลย แม้ว่าทุกๆวัน เราจะเจอรอยยิ้มที่สดใส ของคนรอบข้าง เจอะเจอรอยยิ้มมากมายบนท้องถนน ได้รับไออุ่นจากครอบครัว แต่ทำไม จิตใจมันยังเศร้าหมองอย่างนี้ ทำไมต้องจมปลักอยู่กับ คนที่ไม่เคยเห็นเราในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย ทำไมต้องเป็นห่วงเค้า ทำไมต้องทนเจ็บแบบนี้ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ หรือบางครั้ง เราก็ได้ทำร้าย คนที่เค้าแคร์ ความรู้สึกของเราโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ คนที่เค้ารักและเป็นห่วงเราตลอกเวลา แต่เราก็ไม่สนใจเค้าเลยแม้แต่น้อย บางที เค้าอยู่ใกล้เราเกินไปรึปล่าว ใกล้จนเรามองไม่เห็นเค้า แต่เรากลับวิ่งตามหาคนที่เราคิดว่าใช่ แต่จริงๆเเล้ว มันเหมือนกับเราวิ่งตามเงามากกว่า ทั้งๆที่รู้ว่าผลลัพธ์ มันคือ ศุนย์ แต่ทำไมเราถึงวิ่งตามคนที่เค้าไม่รักเราล่ะ เหนื่อย เหนื่อยจัง ถึงแม้มันจะเหนื่อยเพียงไร แต่เราก็ยอมทน ยอมเจ็บ ถึงแม้ว่ามันจะทรมานมากมายสาหัสเพียงไร เราก็ยังยอม เพื่อที่ว่า เราจะยังคงเห็นเค้าอยุ่ในสายตา เพื่อที่ว่า เค้าได้ใจเราไปครอง เพื่อที่ว่า เราจะจดจำเค้าไว้ตลอดไป แม้มันจะถูกกรีดด้วยขวากหนามของความเฉยชา จากเค้าก็ตาม แมกซ์. 13/03/2009 2:36 pm